Το μαγικό λυχνάρι

arabian-oil-lamp-10

Τις προάλλες, προσπαθώντας μάταια να συγυρίσω την αποθήκη μου ανακάλυψα ένα παλιό, αραχνιασμένο, μαυρισμένο λυχνάρι. Πώς βρέθηκε εκεί ένας θεός το ξέρει. Το πήρα στα χέρια μου, το περιεργάστηκα… Σκέφτηκα να το καθαρίσω και να το βάλω στο γραφείο μου – μπας και μου κατέβει στην κούτρα καμιά ιστορία με αραβικό άρωμα. Εκεί που το καθάριζα – δε θα το πιστέψετε – ακούστηκε ένα ΠΑΦ και μια δυνατή λάμψη με ανάγκασε να κλείσω τα μάτια! Όταν τα ξανάνοιξα το λυχνάρι ήταν πεσμένο εκεί, στα πόδια μου. Άστραφτε από καθαριότητα, αντανακλώντας δεκάδες πολύχρωμες ακτίνες. Οι αράχνες και οι σκόνες είχαν εξαφανιστεί. Από το στόμιό του έβγαινε ένας γαλάζιος καπνός. Σταδιακά ο καπνός απέκτησε σχήμα, σταθεροποιήθηκε. Ήταν ένα τζίνι! Πριν προσπαθήσω να καταλάβω αν ονειρεύομαι ή αν κάποιος μου κάνει πλάκα, άκουσα τη φωνή του:

τζίνι

  • Στις προσταγές σου αφέντη! Μπορείς να κάνεις μια ευχή, ό,τι ευχή θέλεις. Θα την πραγματοποιήσω. Ένας μόνο περιορισμός υπάρχει! Η ευχή σου δεν πρέπει να έχει σχέση με την πολιτική!

Ποτέ μου δεν είχα πολιτικές φιλοδοξίες, οπότε  δεν είχα πρόβλημα:

  • Θέλω να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο, τότε που μόλις είχα τελειώσει τις σπουδές μου. Θέλω βγαίνοντας από το Πανεπιστήμιο να πάρω μια θέση υψηλόβαθμου στελέχους σε μια μεγάλη τράπεζα. Α! Το γραφείο μου να έχει και καφετιέρα – γερμανική κατά προτίμηση!.

Το τζίνι έβγαλε το τάμπλετ του (πρώτη φορά έβλεπα τζίνι με τάμπλετ), ρώτησε τον κωδικό για το WI FI, έψαξε λίγο και μου είπε λυπημένα,

  • Σόρι φιλαράκο, για να πραγματοποιηθεί αυτή σου η επιθυμία πρέπει να είσαι γιος πρώην πρωθυπουργού. Είπαμε όχι πολιτική! Βρες κάτι άλλο.
  • Εντάξει, απάντησα εγώ, θέλω τότε να γίνω γιατρός!
  • Έχεις πτυχίο ιατρικής;
  • Μα αν είχα πτυχίο δε θα χρειαζόμουν εσένα…
  • Σωστά. Θα το κοιτάξω.

Μετά από λίγο δεύτερη απογοήτευση:

  • Για να γίνει αυτό πρέπει να είσαι σύζυγος πρωθυπουργού!
  • Εντάξει. Κάνε με καθηγητή στο Πολυτεχνείο. Αλλά να πηγαίνω στη δουλειά μου με ελικόπτερο.
  • Πού πας και τα βρίσκεις! Πάλι χρειάζεσαι σύζυγο πρωθυπουργό!

Δε θα βγάλουμε άκρη σκέφτηκα. Καλά έκανα και δεν πίστευα ποτέ στα παραμύθια της Χαλιμάς. Τέλος πάντων, ας του δώσω μια ευκαιρία ακόμα.

  • Θέλω να μένω σε ένα ακριβό προάστειο, σε μια πολυτελή βίλλα, να έχω ακριβά αυτοκίνητα και να μην κάνω καμία δουλειά. Άντε πού και πού να βγάζω κανένα βιβλίο.
  • Σόρι. Πρέπει να έχεις αδελφό πρωθυπουργό.
  • Στέλεχος σε διεθνή οργανισμό;
  • Μόνο αν πηγαίνεις στο ίδιο γυμναστήριο με κάποιον πρωθυπουργό. Αν και… με τέτοια κοιλιά, ούτε τότε έχεις ελπίδες!

Εντάξει, τα όνειρα δεν βγαίνουν ποτέ αληθινά. Αλλά ας προσπαθήσω.

  • Ξέρεις θα ήθελα να ασχοληθώ με την παιδεία. Να βγάζω εκπαιδευτικά DVD και να τα πουλάω στα σχολεία!
  • Τότε χρειάζεσαι σύζυγο υπουργό.
  • Μήπως να σχεδιάζω εκπαιδευτικά προγράμματα, τέτοια πράγματα;
  • Δε γίνεται. Θέλεις θεία υπουργό!
  • Βάλε με τότε διευθυντή σε καμιά δημόσια υπηρεσία. Να στα λεωφορεία της Θεσσαλονίκης, που είναι κι ερωτική πόλη ας πούμε.
  • Χε, χε. Εκεί πρέπει να έχεις γιο υπουργό!

Είχα πια βαρεθεί.

  • Εντάξει, του είπα. Φέρε μου ένα ποτήρι νερό και παράτα με.
  • Αδύνατον. Για να σου φέρω νερό πρέπει να είσαι εσύ βουλευτής κι εγώ καφετζής στη βουλή. Οπότε πια χρειάζομαι ΕΓΩ θείο υπουργό!

Ξύπνησα κάθιδρος. Ουφ, όνειρο ήταν, σκέφτηκα. Όμως το λυχνάρι ήταν εκεί. Και δίπλα του ένα λατινικό λεξικό, ανοιγμένο στο n.  Κυκλωμένη με κόκινο μαρκαδόρο ήταν η λέξη nepos, (γεν. nepotis).

Αρέσει σε %d bloggers: