Thomas Bronnec: Οι Μυημένοι

`Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ

Οι μυημένοι0001.jpg

Ο Κριστόφ Ντεμορύ είναι ένα καλολαδωμένο γρανάζι του κρατικού μηχανισμού. Μυημένος, όπως και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές της φερώνυμης ιστορίας –  αλλά και το σύνολο των στελεχών της Γαλλικής πυραμίδας εξουσίας, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο γραμματέα υπουργείου – διαβαίνει τον ένα μετά τον άλλο τους σταθμούς της πορείας του, σύμφωνα με τις αυστηρές εργοστασιακές προδιαγραφές της ΕΝΑ (École Nationale d’ Administration – Εθνική Σχολή Διοίκησης).

H αρχή της ιστορίας τον βρίσκει διευθυντή του γραφείου της νέας και φιλόδοξης Υπουργού των Οικονομικών. Με την δονκιχωτικά άτεγκτη στάση της απέναντι στους τραπεζίτες, η πρώην ακτιβίστρια έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής – τόσο που ο άλλοτε μεντοράς της και νυν ένοικος του Palais de l’Élysée έχει αρχίσει να χάνει τον ύπνο του. Ωστόσο, τόσο στην Οικονομία, όσο και στην πολιτική δεν υπάρχουν ευσταθείς ισορροπίες. Δυο αυτοκτονίες, με απόσταση τριών ετών η μία από την άλλη, θα αποτελέσουν το σκουπιδάκι που θα αποσυντονίσει τη μηχανή, το ανεπαίσθητο φτερούγισμα της πεταλούδας που στη θέση της λιακάδας θα προκαλέσει καταιγίδα.

Με τις ανατροπές να διαδέχονται η μία την άλλη, σ’ ένα ρυθμό προσαρμοσμένο στις ταχύτητες του εικοστού πρώτου αιώνα, ο Bronnec ξεδιπλώνει μια μεστή, ζωντανή αφήγηση στην οποία ο κάθε ήρωας έχει τη δική του Αχίλλειο Πτέρνα. Μέσα από τυρβώδεις αναταράξεις, ηφαιστειακές εκρήξεις και απρόβλεπτα τσουνάμι, τα γεγονότα υποτάσσονται νομοτελειακά στον παράξενο ελκυστή της ιστορίας. Ωστόσο, οι διαδοχικές μεγεθύνσεις – το βασικό εργαλείο στη μελέτη των χαοτικών φαινομένων – αποκαλύπτουν μέσα σε κάθε χαρακτήρα τα ιδιαίτερα «σημεία ιδιομορφίας» του, προσαρμοσμένα σ’ ένα γενικό πρότυπο αυτοομοιότητας.

Πιστός στις καλύτερες παραδόσεις του νουάρ – αν υποθέσουμε ότι τέτοιες παραδόσεις υπάρχουν – ο Bronnec μας παρουσιάζει τσακισμένες προσωπικότητες, πάθη, μοιραίες γυναίκες, εγκλήματα par action ou par omission και αναδεικνύει την αδήριτη, νομοτελειακή επικράτηση της δύναμης πάνω στο δίκιο.

Κλείνοντας το βιβλίο, λαχανιασμένος  μια και θ’ αναγκαστεί να παρακολουθήσει τον ξέφρενο καλπασμό του συγγραφέα, ο αναγνώστης θ’ ακούσει να επαναλαμβάνεται στον ψίθυρο του ανέμου η εμβληματική ατάκα, ζωντανή και επίκαιρη σαράντα τόσα χρόνια μετά: Forget it Jake, its Chinatown.

 

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: